مطالعات جدید محققان نروژی نشان می‌دهد نوشتن تکالیف با دست در مقایسه با تایپ کردن کودکان را باهوش‌تر می‌کند. محققان نروژی از مدارس این کشور درخواست کرده‌اند تا در برنامه درسی کودکان فعالیت‌های نوشتنی را بیشتر کنند چرا که با یادگیری کودکان کمک کرده و منجر به بهبود حافظه می‌شود. تحقیقات فعلی نشان می‌دهند فعالیت‌هایی که حین نوشتن در مغز رخ می‌دهند با فعالیت‌هایی که حین تایپ کردن رخ می‌دهند، تفاوت داشته و این مورد برای کودکان و بزرگسالان صدق می‌کند. محققان دانشگاه علم و فناوری نروژ با در نظر گرفتن تحقیقات قبلی در مورد تفاوت فعالیت‌های مغزی حین نوشتن و تایپ کردن، دستگاه ثبت نوار مغزی را روی سر کودکان نصب کرده و از آن‌ها خواستند تا تکالیف را با دست بنویسند. این روزها تایپ کردن در مدارس کشورهای دنیا بسیار رایج است و کودکان معمولاً از لپ تاپ‌ها و کروم بوک‌ها برای انجام تکالیف و فعالیت‌های کلاسی استفاده می‌کنند. محققان با انجام تحقیق جدید به دنبال یافتن پاسخی برای این سوال بودند که آیا تایپ کردن با کیبورد به جای نوشتن با دست می‌تواند بر توانایی کودکان در یادگیری و یادآوری درس‌های آموخته شده تأثیر منفی بگذارد یا خیر. محققان برای یافتن پاسخ سوال فوق، دستگاه الکتروانسفالوگرافی (EEG) یا دستگاه ثبت نوار مغزی با بیش از ۲۵۰ الکترود را به منظور ثبت فعالیت‌های مغزی روی سر کودکان نصب کردند. در این آزمایش از کودکان خواسته شد تا تکالیف را با دست و با تایپ کردن انجام دهند. محققان پس از اتمام آزمایش نوشتن تکالیف با دست را به عنوان روش برتر اعلام کردند. به گفته محققان امواج مغزی در کودکانی که تکالیف را با دست انجام داده بودند به طور چشمگیری فعال‌تر بودند و همین مساله به کودکان کمک می‌کند تا نوشته‌ها را بهتر به خاطر بیاورند. «Audrey van der Meer»، محقق اصلی تحقیق در این رابطه می‌گوید: «نوشتن با دست فعالیت‌های بسیار بیشتری در قسمت‌های sensorimotor مغز ایجاد می‌کند. بسیاری از حواس با فشردن خودکار روی کاغذ، دیدن کلماتی که می‌نویسید و صدای ایجاد شده حین نوشتن فعال می‌شوند. این تجربیات سبب برقراری ارتباط بین قسمت‌های مختلف مغز شده و آن را برای یادگیری آماده‌تر می‌کنند. با نوشتن هم بهتر یاد می‌گیریم و هم بهتر به خاطر می‌آوریم.»       تایم‌لپس فوق، بازه تقریباً یک ساله را در برگرفته و درخشش SN 2018gv به عنوان یکی از درخشان‌ترین ستاره‌ها در لبه بیرونی کهکشان را نشان می‌دهد. ستاره سپس به سرعت کم فروغ شده و تقریباً خاموش می‌شود. ستاره SN 2018gv یک «کوتوله سفید» است و در مقطعی از زمان، ستاره دیگری در نزدیکی آن قرار داشته که با همدیگر یک سیستم دوگانه (Binary system) را تشکیل می‌داده‌اند. ستاره SN 2018gv به مرور زمان مواد ستاره دوم را جذب و شروع به داغ شدن و منبسط شدن کرده است و به عبارتی به یک بمب هسته‌ای فوق العاده قدرتمند تبدیل شده و انفجار «ابرنواختر نوع یکم ای» (type Ia supernova) را به وجود آورده است. «آدام ریس» (Adam Riess)، اخترفیزیکدان مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی (Stsci) و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۱۱ می‌گوید: «هیچ آتش‌بازی در روی زمین نمی‌تواند به پای این ابرنواختر برسد. کم نور شدن باشکوه ستاره نیز توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده است.» ستاره‌شناسان از رویدادهایی از این دست به عنوان روشی برای اندازه گیری نرخ انبساط گیتی استفاده می‌کنند که به آن «ثابت هابل» (Hubble constant) هم گفته می‌شود. تلسکوپ فضایی هابل به لطف تقریباً ۳۰ سال رصد اعماق فضا به محققان کمک کرده تا نرخ انبساط عالم را بهتر درک کرده و اطلاعات خود در مورد منشأ و سرآغاز عالم هستی را افزایش دهند.  
0 0
نویسنده :

ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب